Մի օր իմ նյարդային բջիջները կհավաքվեն մի տեղ, կգցեն-կբռնեն, դավադրության պես մի բան կկազմակերպեն իմ դեմ` կամ կպայթեն կամ էլ պարզապես կթողնեն, կհեռանան Չգիտես ինչի, վերջին տարբերակն ինձ ավելի ա դուր գալիս Իմ խենթացած նեյրոններից մինչև քո հանդարտված նյարդային կծիկները ընդամենը մի շենք է բաժանում: Կարթնանամ, կհագնվեմ, կարգի կբերեմ ինձ, սուրճս կխմեմ ու դուրս կգամ [...]
Այս առավոտյան մեկն ինձ հիշել է, Բացել բոլոր դռները իր տան: Իմ պատուհանից այն կողմ գիշեր է, Ու ես փակել եմ փեղկերը իմ տան: *** Խենթ մայրամուտին մեկն ինձ հիշել է, Այրել բոլոր մոմերը իր տան,
Երևի ես գժվել եմ… Գժվել եմ հաստատ, որ իմ թիթեռաձև պատուհանի փեղկերը բացելու փոխարեն, որ շնչեմ այս աշնանային գարնան անձրևահոտը, ես փռվել եմ գետնին ու աննպատակ հաշվում եմ սենյակիս մոխրագույն պաստառի գծերն ու հետևում, որ ոսկեգույն նախշերն անպայման համընկնեն իրար հետ: Ինչ անճաշակություն` մոխրագույնը ոսկեգույնի հետ…Չէէէէէէէէէէ, ես հաստատ գժվել եմ… Իմ թիթեռաձև պատուհանով իմ մոխրագույն [...]
Կարծիքներ