Երևի միայնակ մնալը տխուր է… Ես չգիտեի ժպտալ արցունքների մեջից ու միայնակ մնալ, երբ ինձ էր անհրաժեշտ… Չգիտեի, թե ոնց են կարոտում ու հանդիպելիս էդ կարոտը ոնց են առնում… Երևի կարոտելը տխուր է… Ես չգիտեի սպասել ու հավատալ, երբ ինձ էր անհրաժեշտ…Չգիտեի, թե ոնց են օրացույցի վրա կլոր օղակներ անում ու սրտի թրթիռով հանդիպման օրերը [...]
Էլ երբեք չխոսես: Թող լռությունը փոխարինի այն հազարավոր ծեծված ու չնչին բառերին, որ երբևէ ասել ես: Երբեք չժպտաս: Թող ժպիտս չայլայլվի քո կեղծ ժպիտից, որ պարգևել ես բոլորին… Էլ երբեք, երբեք ինձ չփնտրես…Թող հեռանամ աննկատ, որ լռությունս լցվի ամենահչեղ բառերով, որ ժպիտս էլ երբեք չարտասվի կեղծ արցունքներով… Երբեք, երբեք ինձ չզանգես, որ իմանաս, թե ինչ [...]
Դու միշտ ծիծաղում ես: Ժպտալ չգիտես: Ծիծաղդ լացի է նման, բայց դու դա չես հասկանա… Դու ժպտալ չսովորեցիր: Դու միայն ծիծաղել գիտես: Բայց չէ որ ծիծաղը ծնվում է ժպիտից հետո…Չես կարող միանգամից ծիծաղել: Այդպես չի լինում…Սկզբում ժպիտն է ծնվում, հետո միայն ծիծաղը…Ամենուժեղ քրքիջն անգամ ամենաթույլ ու մեղմ ժպիտի ծնունդ է… Ժպիտը ծիծաղի մայրն է… Չկա [...]
Ժպիտը ծնվում է քո տաք ձեռքերի հպումից ու այևս չի անհետանում իմ շուրթերից մի ամբողջ հավերժություն: Ժպիտը մաքրում է բոլոր չթափված արցունքներն ու ստիպում մեր շրթունքներին ձգվել մի ծիծաղելի լայնությամբ… Ժպիտը ծնվում է, երբ իմ աչքերից սկսում են հոսել ուրախության արցունքները: Ծնվում է, որ մաքրի դրանք, որ ստիպի իմ աչքերին ժպտալ մի ուրիշ ժպիտով..
Լռությունը երբեմն խեղդող է լինում…Դատարկության նման է, որ փորձում ես լցնել ինչ-որ բանով, բայց անիմաստ… Գոնե մեկ ժպիտ, գեթ մեկ համբույր, շինծու հայացքներ, թեկուզ և լաց, միայն թե ոչ լռություն….Լռությունը երբեմն կարող է սպանել, սպանել իր աղմուկով: Աղմուկ, որ ցանկացած բառերից էլ ատելի է, ցանկացած երաժշտությունից էլ վատը և ցանկացած դատարկությունից ավելի դատարկ: Լռությունը երբեմն [...]
Դու լաց ես լինում, Իսկ ես արտասվում եմ, Վաղուց է, ինչ չենք տեսել ժպիտներ: Մերթ հանդարտվում ենք, Մերթ սկսում նորից, Վաղուց է, ինչ չենք ժպտացել իրար: Դու լաց ես լինում, Իսկ ես արտասվում եմ,
Կարծիքներ