Ու մեկ ա ես չեմ հանձնվելու…ու թող որ ազգային-ազատագրական պայքարի պես հնչի, բայց մեկ ա ես գնալու եմ մինչև վերջ: Թե ասա՝ այդ ու՞ր առանց ծաղիկ :) Չէ, լուրջ, էս վերջերս առօրյաս մի տեսակ վերածվել ա հին ու բարի մեքսիկական սերիալի, որտեղ ինչքան դարդ ու ցավ, վիշտ ու տառապանք կա բաժին ա հասնում գլխավոր հերոսներին: [...]
Ինչ-որ մի տեղ` երկրագնդի կլոր պատյանից դուրս ու անծայրածիր երկնքից էլ այն կողմ, ես քեզ տեսել եմ… միլիոնավոր կիլոմետրեր հաղթահարելով ու զգալով սեփական մտքերիս անկշռությունը, ես հասել եմ քեզ… Դու երազել ես մի ուրիշ պատմություն, բայց ես հորինեցի այս մեկը… Երևի իմ ու քո չապրած երջանկությունը հերքելու ու մեզ բաժանող միլիոնավոր կիլոմետրերը կրճատելու համար… ցրելու [...]
Գնաց: Մոռացավ, կամ չուզեց հիշել: Եվ միթե կա տարբերություն?…Էլ ետ չի գա: Ոչինչ: Աշխարհը մեծ է, կյանքն էլ անտանելի երկար, իսկ երբ դժվարություններ ու վատ օրեր ես ունենում, կյանքը քառակի անգամ երկար է թվում: Կսպասեմ: Գնաց: Հաջողություն էլ չասաց: Մոռացավ, թե չուզեց? Եվ միթե դա է կարևոր ? Ոչինչ: Աշխարհը փոքր է, կյանքն էլ ծիծաղելու [...]
Ես երջանիկ չեմ: Ես երջանիկ չեմ այնքան ժամանակ, քանի դեռ մանկատներում հազարավոր երեխաներ կան, ծերանոցներում` ծերեր, իսկ աղբանոցներում` բոմժեր: Եվ ընդհանրապես, կատարյալ երջանիկ կարող են զգալ իրենց միայն էգոիստ մարդիկ:
- Я лечу раны! – сказало Время… – Я приковываю к земле! – ответила Предубеждённость… – Я окрыляю! – возразило Счастье… – А я раню, поднимаю до небес, а потом швыряю на землю! – коварно усмехнулась Любовь. (Брида) П. Коельо
Կարծիքներ