Փակեցի աչքերս, որ տխրության շղարշից այլևս չմրմռան, իսկ արցունքներս դեռ կցավեցնեն ինձ ու իմ խեղճ աչքերը: Ժամանակին հանճարներից մեկն ասել է. << Տխրության մեջ էլ կա գեղեցկություն>>…Միթե ? Տխրել գեղեցիկ……Գեղեցիկ է հնչում: Բայց որքա~ն ցավոտ է: Աչքերով ժպտում են, շուրթերով նույնպես…Աչքերով տխրում են, իսկ
Միայնությունից երկինքը ճեղքվեց հազար մասի, ու անձրևները սկսեցին թափվել ուղիղ մեր գլխին: Լուսինը պոկվեց ու ընկավ ձեռքերիս մեջ: Մի լավ սառեցրեց ինձ, հետո դանդա~ղ գլորվեց դեպի քեզ, որ լուսավորի քո աննպատակ ուղին: Աստղերն էլ խամրեցին, ամպերն էլ ցրվեցին, ու երկինքը մնաց դափ-դատարկ: Իսկ մերկ երկինքը ոչ ոքի պետք չէ:
Ժպիտը ծնվում է քո տաք ձեռքերի հպումից ու այևս չի անհետանում իմ շուրթերից մի ամբողջ հավերժություն: Ժպիտը մաքրում է բոլոր չթափված արցունքներն ու ստիպում մեր շրթունքներին ձգվել մի ծիծաղելի լայնությամբ… Ժպիտը ծնվում է, երբ իմ աչքերից սկսում են հոսել ուրախության արցունքները: Ծնվում է, որ մաքրի դրանք, որ ստիպի իմ աչքերին ժպտալ մի ուրիշ ժպիտով..
Դու լաց ես լինում, Իսկ ես արտասվում եմ, Վաղուց է, ինչ չենք տեսել ժպիտներ: Մերթ հանդարտվում ենք, Մերթ սկսում նորից, Վաղուց է, ինչ չենք ժպտացել իրար: Դու լաց ես լինում, Իսկ ես արտասվում եմ,
Կարծիքներ