Վիվա 90-ականներ

Քանի որ Կենտրոնի բնակիչ եմ, հեչ սովոր չեմ  ծորակը բացել ու հոսող ջուր չտեսնել…Ինչ խոսք, մենք՝ կենտրոնցիներս,  ”օրհնված” ենք էդ առումով (զի մեր մոտ միշտ ջուր կա) Աստվածնե՞րն են  մեզ պատժել, թե՞ ծայրամասերի բնակիչների ”նավսն ” ա ընկել մեր վրա, բայց էս էլ արդեն երկրորդ օրն ա՝ ջուր չունենք, ժողովուրդ. հասե~ք, փրկե~ք..
Բացի էն, որ էսօր ”խաբելու” օրն ա, էսօր նաև մամայիս ծնունդն ա ու լիքը բաներ կա անելու….
”Ժեկ” զանգել  հրաժարվում ենք… Այնտեղ միայն ջղայն ծյոծյաներ են, հավես չկա էս ազիզ օրով մուննաթ լսելու  Թարսի պես էլ ջուր էնքա~ն եմ սիրում…Թե, որ ջրհոս եմ՝ դրանից ա, բայց գժվում եմ, երբ ծորակը բացում եմ, ու ջուրը չի հոսում ( պաթետիկ ստացվեց): Եթե ասեմ սթրեսի մեջ եմ ընկնում, երևի չհավատաք, բայց տենց ա…Անգամ, եթե ջրի հետ անելիք չունենամ, մեկ ա ՝ գժվում եմ առանց ջրի….Մի տեսակ էնքան անպաշտպան եմ ինձ զգում…Կախվածություն ունեմ  ջրից, շտո՞ լի
Ու քանի որ կենտրոնի բնակիչ եմ, մաքուր ջրի հարցում ”երես առած” եմ մի քիչ ))) (Երևանն անցիր, Կենտրոնի ջրից մաքուր ջուր  չկա~, որպես անհաս ջրի ճամփա, ես իմ Կենտրոնի ջուրն եմ սիրում/ քնարական զեղում/:  Ու հիմա երկու օր ա՝ ջրերը տարել են Մնում ա լույսերն էլ տանեն, ու բոլորս կընկնենք նոստալգիկ հիշողությունների գիրկը: Վիվա 90-ականներ )))