Դատարկ լռություն
Posted by on June 11, 2010
Լռությունը երբեմն խեղդող է լինում…Դատարկության նման է, որ փորձում ես լցնել ինչ-որ բանով, բայց անիմաստ… Գոնե մեկ ժպիտ, գեթ մեկ համբույր, շինծու հայացքներ, թեկուզ և լաց, միայն թե ոչ լռություն….Լռությունը երբեմն կարող է սպանել, սպանել իր աղմուկով: Աղմուկ, որ ցանկացած բառերից էլ ատելի է, ցանկացած երաժշտությունից էլ վատը և ցանկացած դատարկությունից ավելի դատարկ:
Լռությունը երբեմն սփոփիչ է լինում..Ցանկացած դատարկությունից էլ ավելի, որը երբեք էլ չի լցվի աշխարհի ամնաքնքուշ ծիծաղից, ամնեաանկեղծ հայացքներից ու ամենաքաղցր երաժշտությունից… Դատարկությունը կմնա դատարկ այնքան ժամանակ, քանի դեռ մեր հոգիները խեղդում է լռությունը …Դատարկությունը երբեմն ավելի խեղդող է լինում, լռությունից էլ ավելի…
Բայց մեզ պետք է լռությունը: Պետք է, որ կարողանանք լսել աղմուկը, որ կարողանանք տարբերել խոսքերն աղմուկից… Մարդիկ միշտ էլ լռության կարիք ունեն, բայց ոչ երբեք դատարկության:
6 Responses to Դատարկ լռություն
Leave a Reply
Թանաքոտ օրագրիս էջերից
Հեղինակային իրավունք
Shushan Shatikyan’s blog at http://shatikyan.wordpress.com/ and all of its textual contents by Shushan Shatikyan is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License
Ասում են, լռությունն ավելի պերճախոս է… Երբ լռում են շուրթերը, մտքերն են խոսում, խաչաձևվում են հայացքները և փոթորկվում են սրտերը: Երբ լռում է աղմուկը, մենք սկսում ենք լսել մեր սրտի տրոփյունը, երբ խաղաղվում է օվկիանոսը, մեզ են հասնում նրա խորքում պատսպարված խորհրդավոր արարածների լողակների ճողփյունը, երբ ցրվում են փոթորկածին ամպերը, մեզ է հասնում տիեզերքի կաղարդական աստղային ողջույնը, երբ քնում է աղմկոտ երեխան, մենք լսում ենք նրա շնչառությունը… Եթե չլիներ լռությունը, չէր ծնվի զգացմունքների լեզուն, չէին սիրի ոչ ձեռքերը, ոչ աչքերը, ոչ էլ սրտերը… Չէին լինի խաղաղ ու երանավետ մտքերը,խորհրդավոր ինքնամփոփ ժպիտները: Դու նախընտրում ես աղմուկը, ուրեմն փախչում ես լռությունից, փախչում ես սրտիդ ձայնից, մանկան շնչառությունից ու տիեզերքի խորհրդավոր ողջույնից… Եթե փախչում ես աղմուկից, ուրեմն երկխոսություն ունես քո սրտի կամ… խղճիդ հետ… Երբ փախչում ես դատարկությունից, ուրեմն ապրում ես քո սրտի ու այս աղմկոտ աշխարհի հետ… Ուրեմն ապրում ես…
Այո, լռությունը երբեմն պերճախոս է լինում…
Իսկ ես հավատում եմ, որ լռություն երբեք չի լինում, երբեք, ոչ մի տեղ ու ոչ մի անգամ…Էնտեղ, որտեղ կա տարածություն, լռությունն անհնարին է… Ու գալիս ա մի պահ, որ հավատում ես, որ ամենաիսկական լռությունն ա ներսումդ, հետո ցավի գնով հայտնաբերում ես, որ ոչ մի լռություն էլ չկա…Շարունակվող ու սպանող աղմուկ ա համատարած…. Սիրուն էր Շուշան ջան …Շնորհակալ եմ
ու էդ ժամանակ սկսում էս երազել լռության մասին, որովհետև արդեն հոգնել ես էդ համատարած աղմուկից…
Հ.Գ. Քեզ էլ մերսի,Լուս ջան, որ այ սենց սիրուն մեկնաբանություններ էս անում
Քո լռությունը սառնություն է առաջացնում մեջս, և ես հասկանում եմ, թե ինչ ասել է մրսել մենությունից։
Չեմուզում հավատալ, որ խաղում էիր. չնայած կարող եմ և փաստել, որ եթե այդպեսէլ է, ապա դա քեզ մոտ հիանալի էր ստացվում։ Իսկ ես՝ դյուրահավատս, ծառիցպոկված տերևի պես ծվարեցի քամու թևերին՝ կարծելով, թե կանգառում ինձապահովություն է սպասվում, վստահություն և նվիրվածություն։ Դու թարմությանքո ջերմ շնչով կարողացար սառցալեռս տեղաշարժել։ Նույնիսկ երբ ուզում էիմտածել «հետո»-ի մասին, վախենում էի ջրհեղեղից. տաքությունդ աստիճանաբարվարակիչ էր դառնում։
Մինչ քեզ հանդիպելը չգիտեի (խոստովանեմ անկեղծ),որ ջերմությունը վարակիչ է։ Հիմա եմ հասկանում, որ դրա հակառակ երևույթնահավոր ցավալի է. սառնությամբ վարակվելիս հոգուս նուրբ թերթիկները ճաք ենտալիս, և նվաղում է ձայնը բողոքիս։ Ես անզոր եմ անգամ բողոքել, քանզիանորոշությամբ գոլորշիապատ է դարձել հոգիս։
Հոգի՜ս… հիմա, երբմտածում եմ, որ կարող են և սուտ լինել այն բառերը, թե հոգիս սիրեցիր,զգում եմ՝ ինչը կարող է անհավասարակշիռ դարձնել ինձ ու մղել անմտության։
WOW !!!!!! Առաջինը էս եկավ մտքիս
Հ.Գ. հիանալի մեկնաբանություն էր !!!!!